Un equipo de investigadores chineses e estadounidenses determinou a estrutura molecular do receptor CCR5, unha das dúas principais vías polas que o VIH infecta o organismo, segundo publica hoxe a revista Science.
O CCR5 é un dos dous puntos de acceso coñecidos utilizados polo virus para comezar o ataque ao sistema inmunolóxico humano. O outro receptor é o CXCR4, cuxa estrutura xa fora descifrada anteriormente polo mesmo equipo en 2010.
Ambas 'as' dúas 'portas de acceso' pertencen ao grupo de receptores celulares adaptados a proteínas G (GPCRs), encargados de interaccionar coas moléculas extracelulares, activar as vías de transdución de sinais e efectuar as súas respostas. Polo tanto, son claros obxectivos de estudo para mellorar os fármacos actuais.
Os investigadores identificaron a porta de entrada do VIH ás células que o virus vai destruír, as células diana. Isto facilitará que se poidan facer deseños de novos inhibidores ao ter detallado a estrutura molecular en alta resolución", explica a SINC Javier Martínez-Picado, investigador da Sida IrsiCaixa e membro do equipo que descifrou a finais de 2012 como o VIH invadía as células do sistema inmunitario responsables da propagación do virus polo organismo.
"É coma se alguén quere entrar a roubar un piso pero ten que ser trasladado dende a fronteira da cidade ata o lugar. Nós caracterizamos ese transportador. Agora, determinaron a porta de acceso á casa, describe Martínez-Picado.
Mellorar medicamentos
Os resultados da investigación servirán para mellorar os medicamentos existentes baseados na inhibición dos receptores do CCR5, e tamén abren unha nova vía para o desenvolvemento de fármacos retrovirais de nova xeración.
"A identificación da estrutura de CCR5 afonda no mecanismo que utiliza o VIH para acceder ao organismo. Esta caracterización, xunto co coñecemento de CXCR4, establece unha base para o descubrimento de fármacos de nova xeración dirixidos a inhibir a entrada do virus e as súas diferentes cepas", explica a SINC Beili Wu, da Academia das Ciencias de Shangai (China) e un dos autores do estudo.
"Esperamos que os resultados se poidan utilizar para comprender os detalles moleculares das cepas virais do VIH e para desenvolver novas moléculas de inhibición", conclúe o investigador.
O poder do CCR5
Durante o proceso de infección, unha proteína do virus VIHfusiónase coa membrana celular, para acceder posteriormente ao seu núcleo e 'contaxiala. Para determinar a estrutura, os investigadores utilizaron un tratamento retroviral, o maraviroc. Este fármaco, que bloquea os receptores do CCR5, impide a circulación das células infectadas.
O estudo tamén revelou aspectos sobre as diferenzas nas estruturas dos receptores CCR5 e CXCR4 en relación á unión co inhibidor. Estes achados axudarán a explicar por que unha molécula de VIH elixe un camiño ou outro para infectar.
"A pesar de CCR5 e CXCR4 teñen unha estrutura xeral moi similar, existen unhas diferenzas moi pequenas, que probablemente explicarán como son recoñecidas as distintas cepas do VIH polos diferentes receptores," asegura Wu.
miércoles, 18 de diciembre de 2013
Nus e en fila para ser desinfectados: así acollen en Lampedusa os inmigrantes
A inmigración e Lampedusa é unha asociación que nos últimos meses foi ligada á traxedia. De novo a sombra do terror sobrevoa a esta illa italiana onde, segundo un vídeo que acaba de ver a luz, se desinfecta, literalmente e coma se de animais se tratase, as persoas que chegan ás súas costas procedentes doutros países en busca dun futuro mellor.
O vídeo, difundido pola televisión italiana RAI2, mostra a inmigrantes que chegan ao centro de acollida da illa siciliana en fila e nus, á intemperie, para ser desinfectados. As imaxes causaron unha onda de balbordo e indignación no país, que presenciou a morte de 366 inmigrantes no mes de outubro a causa dun naufraxio nesa mesma illa.
A primeira en lanzar a voz de protesta foi a alcaldesa de Lampedusa,Giusi Nicolini, quen denunciou as condicións ás que son sometidos os inmigrantes chegados ao centro de acollida da illa italiana e lamentou que eran propias de "un campo de concentración".
O vídeo, difundido no telexornal da cadea pública RAI2, foi gravado por un inmigrante co seu teléfono móbil e nel vese como os recén chegados ao centro de acollida son postos en fila á intemperie e, tras espirse diante dos demais, son sometidos á desinfección da sarna.
"Estas imaxes recórdanme a un campo de concentración e demostran que o modelo de acollida, do que Lampedusa e Italia seavergüenza, ten" que "cambiar", denunciou a alcaldesa, quen engadiu que nunca tivese esperado ver estas imaxes xusto dous meses despois do naufraxio que suscitou "bágoas e promesas" e no que morreron 366 persoas.
No vídeo, escóitanse os comentarios de Khalid, quen gravou as imaxes, e lamenta como son tratados os inmigrantes neste centro de acollida no que aínda hai sobrevivientes do naufraxio do pasado tres de outubro.
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=XL7M3ykTci0
O vídeo, difundido pola televisión italiana RAI2, mostra a inmigrantes que chegan ao centro de acollida da illa siciliana en fila e nus, á intemperie, para ser desinfectados. As imaxes causaron unha onda de balbordo e indignación no país, que presenciou a morte de 366 inmigrantes no mes de outubro a causa dun naufraxio nesa mesma illa.
A primeira en lanzar a voz de protesta foi a alcaldesa de Lampedusa,Giusi Nicolini, quen denunciou as condicións ás que son sometidos os inmigrantes chegados ao centro de acollida da illa italiana e lamentou que eran propias de "un campo de concentración".
O vídeo, difundido no telexornal da cadea pública RAI2, foi gravado por un inmigrante co seu teléfono móbil e nel vese como os recén chegados ao centro de acollida son postos en fila á intemperie e, tras espirse diante dos demais, son sometidos á desinfección da sarna.
"Estas imaxes recórdanme a un campo de concentración e demostran que o modelo de acollida, do que Lampedusa e Italia seavergüenza, ten" que "cambiar", denunciou a alcaldesa, quen engadiu que nunca tivese esperado ver estas imaxes xusto dous meses despois do naufraxio que suscitou "bágoas e promesas" e no que morreron 366 persoas.
No vídeo, escóitanse os comentarios de Khalid, quen gravou as imaxes, e lamenta como son tratados os inmigrantes neste centro de acollida no que aínda hai sobrevivientes do naufraxio do pasado tres de outubro.
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=XL7M3ykTci0
Morre o famoso ladrón británico Ronnie Biggs, un dos autores do asalto ao tren de Glasgow
Ronnie Biggs, un dos máis notorios criminais do Reino Unido e coñecido polo seu papel no famoso asalto ao tren de Glasgow de 1963, morreu o mércores aos 84 anos, informou o seu voceiro.
Biggs gañou notoriedade hai 50 anos como integrante dunha banda de 15 membros que conseguiu deter un tren nocturno da Royal Mail(o tren postal) tras manipular os sinais ferroviarios.
Ao final, o grupo de ladróns conseguiu 2,6 millóns de libras (4,2 millóns de euros), o que equivale a uns 40 millóns de libras en diñeiro de hoxe.
Biggs foi atrapado despois do roubo e recibiu unha sentenza de cárcere de 30 anos, pero escapou do cárcere e pasou 36 anos fuxido. Lonxe de esconderse, levaba unha vida de playboy en América do Sur.
Finalmente, entregouse á policía británica en 2001, pero foi indultado e posto en liberdade en 2009 por motivos de saúde.
Biggs gañou notoriedade hai 50 anos como integrante dunha banda de 15 membros que conseguiu deter un tren nocturno da Royal Mail(o tren postal) tras manipular os sinais ferroviarios.
Ao final, o grupo de ladróns conseguiu 2,6 millóns de libras (4,2 millóns de euros), o que equivale a uns 40 millóns de libras en diñeiro de hoxe.
Biggs foi atrapado despois do roubo e recibiu unha sentenza de cárcere de 30 anos, pero escapou do cárcere e pasou 36 anos fuxido. Lonxe de esconderse, levaba unha vida de playboy en América do Sur.
Finalmente, entregouse á policía británica en 2001, pero foi indultado e posto en liberdade en 2009 por motivos de saúde.
Ningunha ONG recibiu nada nos dous partidos de Messi en Colombia
Nunca foron partidos benéficos, só un negocio para algúns. O astro arxentino Lionel Messi xogou dous encontros en Colombia, en xuño pasado, e mentres a el e a algún dos seus amigos os pagaron dous millóns e medio de dólares, segundo afirma un dos empresarios que o trouxeron, os organizadores perderon diñeiro e tampouco houbo fondos para fundacións.
No mundo do fútbol comentouse como algo raro que Messi viñese se non era un partido a beneficio de ningún xogador nin dunha ONG. Estaríalle facendo un favor a alguén», dille este diario o directivo dun equipo da Primeira División colombiana, que pide anonimato. «Ninguén do fútbol coñecía os promotores, iso sorprendeunos», afirma Luis Bedoya, presidente da Federación Colombiana de Fútbol. E un recoñecido axente de xogadores sinala que «non» ten lóxica que Messi se preste a facer eses partidos».
En Colombia, en todo caso, recibírono cos brazos abertos, aínda que outra cousa foi a asistencia ao estadio. Andrés Botero e Harrison González, os promotores dos partidos, só conseguiron completar un 60% do aforamento en Bogotá e a metade en Medellín.
«O de Messi estivo bastante grave en Bogotá», asegurou nunha emisora local González. Non foi un partido benéfico, foi comercial (...). Nós pagamos aos xogadores uns 5.000 millóns de pesos [2,5 millóns de dólares] e todo se fixo bancarizado». Os promotores, non obstante, malia que recadaron unha suma importante coas entradas e os patrocinadores, como BBVA, non cubriron os gastos. Perderon tanto que o partido de Medellín llo pasaron ao arxentino Guillermo Marín no último momento.
No mundo do fútbol comentouse como algo raro que Messi viñese se non era un partido a beneficio de ningún xogador nin dunha ONG. Estaríalle facendo un favor a alguén», dille este diario o directivo dun equipo da Primeira División colombiana, que pide anonimato. «Ninguén do fútbol coñecía os promotores, iso sorprendeunos», afirma Luis Bedoya, presidente da Federación Colombiana de Fútbol. E un recoñecido axente de xogadores sinala que «non» ten lóxica que Messi se preste a facer eses partidos».
En Colombia, en todo caso, recibírono cos brazos abertos, aínda que outra cousa foi a asistencia ao estadio. Andrés Botero e Harrison González, os promotores dos partidos, só conseguiron completar un 60% do aforamento en Bogotá e a metade en Medellín.
«O de Messi estivo bastante grave en Bogotá», asegurou nunha emisora local González. Non foi un partido benéfico, foi comercial (...). Nós pagamos aos xogadores uns 5.000 millóns de pesos [2,5 millóns de dólares] e todo se fixo bancarizado». Os promotores, non obstante, malia que recadaron unha suma importante coas entradas e os patrocinadores, como BBVA, non cubriron os gastos. Perderon tanto que o partido de Medellín llo pasaron ao arxentino Guillermo Marín no último momento.
NANOMÍSILES TELEDIRIXIDOS CONTRA O CANCRO
Nas súas orixes, a quimioterapia conseguía curar algúns pacientes de cancro intoxicándoos e levándoos ao bordo da morte. Co tempo, os investigadores lograron que a toxicidade dos tratamentos se centre máis nas células cancerosas e dane menos as células sas. O invento que mereceu este ano o premio na categoría de investigación foi a tecnoloxía desenvolvida por Patrick Couvreur e o seu equipo na Universidade París Sur e o Centro Nacional de Investigacións Científicas para crear nanomísiles teledirixidos contra o cancro.
Os investigadores franceses lograron empaquetar os fármacos dentro de cápsulas diminutas (70 veces menores que un glóbulo vermello) e biodegradables que permiten transportalos a través do torrente sanguíneo de forma segura ata que chegan ao seu obxectivo. Segundo explica a EPO, este enfoque minimiza o dano provocado polo medicamento no tecido san e permite aplicar doses maiores de forma localizada que poden incrementar ata dez veces a eficacia da quimioterapia. O mercado deste tipo de produtos estímase en máis de 55.000 millóns de euros ao ano.
Os investigadores franceses lograron empaquetar os fármacos dentro de cápsulas diminutas (70 veces menores que un glóbulo vermello) e biodegradables que permiten transportalos a través do torrente sanguíneo de forma segura ata que chegan ao seu obxectivo. Segundo explica a EPO, este enfoque minimiza o dano provocado polo medicamento no tecido san e permite aplicar doses maiores de forma localizada que poden incrementar ata dez veces a eficacia da quimioterapia. O mercado deste tipo de produtos estímase en máis de 55.000 millóns de euros ao ano.
En Marte hubo un río
non dos obxectivos de Curiosity neste ano foi estudar a presenza de auga en Marte, como primeiro paso para determinar se existiu a vida neste planeta.
É pronto aínda para saber se houbo vida, pero non para saber que, efectivamente, si houbo auga. Isto era un dato xa coñecido polos científicos, pero un mes despois da súa chegada, Curiosity enviou probas de ter encontrado o leito dun río, seco dende hai séculos, pero río á fin e ao cabo. Por primeira vez, hai evidencias de que a auga corría pola superficie do planeta.
É pronto aínda para saber se houbo vida, pero non para saber que, efectivamente, si houbo auga. Isto era un dato xa coñecido polos científicos, pero un mes despois da súa chegada, Curiosity enviou probas de ter encontrado o leito dun río, seco dende hai séculos, pero río á fin e ao cabo. Por primeira vez, hai evidencias de que a auga corría pola superficie do planeta.
Entre outros factores, a clave do descubrimento foron as pedras redondeadas encontradas na superficie. A súa forma sinalaba que sufriran a erosión por rozamento durante anos, mentres que o seu tamaño de varios centímetros probaba que esa erosión non podía terse producido pola acción do vento. Algo con máis forza -como a auga- tiña que telas arrastrado e féitose rodar.
O equipo que analiza a información enviada por Curiosity concluíu que nesa zona debeu correr hai séculos un río cunha profundidade aproximada dun metro. Dese suposto torrente de auga, xa só queda o camiño que seguía.
O equipo que analiza a información enviada por Curiosity concluíu que nesa zona debeu correr hai séculos un río cunha profundidade aproximada dun metro. Dese suposto torrente de auga, xa só queda o camiño que seguía.
A Lúa é poeirenta, pegañenta e abrasiva
Darse un paseo pola Lúa non é tan idílico como nos mostran as fotos dos astronautas do programa Apolo. O po que se encontra na superficie lunar é un material abrasivo, pegañento e pouco saudable para respirar.
Un equipo anglo-francés de científicos modelaron como este po afectará aos vehículos rover que enviemos de novo á superficie lunar (axencias espaciais de todo o mundo teñen plans para continuar a exploración da Lúa nas próximas dúas décadas), e cren que existe un grave risco de que rovers que se movan arredor da saída e o solpor poidan quedar envolvidos en po.
O traballo foi presentado na última Reunión Nacional de Astronomía que se celebra en St. Andrews (Reino Unido). Os principais problemas asociados co molesto po son a súa abrasividade, a adherencia ás roupas e os equipos, a redución da visibilidade e o efecto sobre a saúde humana da inhalación das partículas de po. Os astronautas descubriron que o po se pegaba a todos os materiais, algo que podería ser fatal se dana sistemas de soporte vital.
Un equipo anglo-francés de científicos modelaron como este po afectará aos vehículos rover que enviemos de novo á superficie lunar (axencias espaciais de todo o mundo teñen plans para continuar a exploración da Lúa nas próximas dúas décadas), e cren que existe un grave risco de que rovers que se movan arredor da saída e o solpor poidan quedar envolvidos en po.
O traballo foi presentado na última Reunión Nacional de Astronomía que se celebra en St. Andrews (Reino Unido). Os principais problemas asociados co molesto po son a súa abrasividade, a adherencia ás roupas e os equipos, a redución da visibilidade e o efecto sobre a saúde humana da inhalación das partículas de po. Os astronautas descubriron que o po se pegaba a todos os materiais, algo que podería ser fatal se dana sistemas de soporte vital.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)